Al weer een half jaar geleden dat ik iets op deze blog gezet heb. De reden is enerzijds dat ik begonnen ben met het schrijven van een roman en er veel energie in aan het steken ben om deze op de lange termijn ook gepubliceerd te krijgen. Anderzijds wist ik gewoonweg niet wat ik online kon zetten. Ergens heb ik geen idee of het me gaat lukken om mijn roman tot een bevredigend einde te laten komen. Wanneer iets begint, dan heeft het eindeloze potentie, kan het alle kanten op. Het meest gecompliceerde aan hoe ik het creatieve proces dan ook ervaar, heeft een bepaalde tweeledigheid. Ten eerste vraag ik me te allen tijde af hoe ik zeker kan weten of hetgene waar ik aan werk voltooid genoeg is om met de wereld te delen. Hoe weet je dat kunst af is? De grootste artiesten zijn zij die zich hier geen zorgen over maken en zich op pure intuïtie in hun expressie begeven. Ten tweede wegen de laatste loodjes altijd het zwaarst. Zoals met veel dingen in het leven zijn nieuwe projecten opwekkend en enthousiasmerend, maar zit de echte complexiteit hem in het afmaken van bestaande gedachtekronkels.
Veel gesneuvelde projecten gehad het afgelopen half jaar helaas. O.a. een aantal essays, waaronder een historische reconstructie van het huidige politieke landschap in Nederland. Ik vind het fascinerend dat Nederland na de solidariteit van de wederopbouw in de jaren vijftig en zestig, verworden is tot een overwegend liberaal gekleurd land en wilde deze ontwikkeling beter begrijpen. B.v. Denemarken kent een hele andere ontwikkeling, en een van de punten die ik wilde maken was dat ondanks het poldermodel, de verzuiling in de naoorlogse Nederlandse samenleving hier sterk aan bijgedragen heeft. Denemarken kende een kleinere, en meer uniforme demografie van overwegend Lutheraanse origine. Uiteindelijk geloof ik heilig dat solidariteit mogelijk is een land vol uiteenlopende achtergronden, maar moet ik toegeven dat dit gemakkelijker gaat als de mensen om je heen veel op je lijken en ongeveer hetzelfde denken. Enfin, je kan over dit onderwerp prima een uitgebreide sociologische scriptie schrijven… Ik had dan ook teveel afgebeten voor een simpele essay en ik ben wat verdwaald geraakt in de vele bronnen. Deze gedichten heb ik gelukkig wel weten af te maken. Ik heb voor de verandering geprobeerd om niet uren op elk woord te tobben en het allemaal iets meer uit de losse pols te schudden.
Gedichten:
artistieke grootheidswaanzin
als estheet weet ik alles van bewerkelijkheid -
te zwoegen voor niks minder dan eeuwigheid,
het oeverloos zwetsen, schetsen, experimenteren
met verbale klei. mislukte Ozymandias zonder
erfgoed of publiek. in mijn werk proeft de lezer
altijd wanhopige pogingen tot onsterfelijkheid.
het is debiel. wat geeft dichters het recht onze wereld
te vervuilen met de vruchten van hun ongerijmd begrip,
zich te verschuilen achter de zogenaamde puurheid van
poëzie, alsof intentie niet te detecteren is in de slinger-
bewegingen van een natte dweil of afwasborstel? -
lome alledaagsheid laat zich niet in woorden vatten.
toch ben ik in dit vormeloze gedicht Schepper van
licht, vind ik als melancholische troubadour vermaak
in mentale dwalingen, verwonder ik me als kleuter
om elke kleurplaat vol leegte, hanteer ik viltstiften
waarmee ik scherpe randjes accentueer, kras ik
met potloden waarvan het grafiet al lang geleden
door ongecoördineerde bewegingen verbrijzeld is.
neerslachtige buien
van die dagen waarin valentie haar betekenis verliest -
goed, kwaad, blij, boos, allemaal hetzelfde en hetzelfde
en hetzelfde en hetzelfde, word ik gek, gek, gek van
niets, mijn eigen nietigheid, het onvermogen mezelf
aan anderen over te brengen. lusteloosheid heeft
er weinig mee te maken, het is overvloed aan wensen,
verlangens, te veel willen voor een mensenleven.
ik ben jaloers op meeuwen die krijsen en vreugde
voelen om een stukje kibbeling, stadsduiven die
alleen maar hoeven te koeren en kakken, honden
die kwispelen als de deurklink omslaat, katten die
dutten onder de overkoepelende schaduw van
een asociaal grote auto - gedomesticeerde dieren zijn
de grote overwinnaars van evolutie; zij leven in ons
comfort zonder het gewicht van een loden bewustzijn.
tijdens deze dagen verwordt stad tot woestijn, vallen
symmetrische korrels door mijn bezwete handen,
ploeter ik zonder verkoeling door kilometers zand.
hersendokters
de zielenknijpers persen er lustig op los,
in hun handen verwordt het brein tot vrucht
waaruit uw sap rijkelijk vloeit, en beducht-
zaam zijn uw geesteskwalen zo de klos!
hun gereedschap is het gesproken woord,
onder begeleiding van het medisch begrip,
diagnosticeren ze hoe uw verstand dicht slibt,
en wordt er in de gaatjes van uw ziel geboord.
oh ja, met alle hersenspinsels weten ze raad,
en elke patiënt bezit zijn eigen unieke mozaïek,
toch weten ze altijd aan te wijzen, u bent ziek,
alsof het in uw lichaamstaal geschreven staat.
was ik maar als Vasalis, een statig psychiater,
dan was ik misschien in staat te beschrijven,
hoe de ledematen van mijn psyche verstijven
in aanraking met gedachten en hun geklater.